کشف معمای امواج رادیویی مرموز ؛ دانشمندان به توضیح قانع کننده‌ای دست یافتند

[ad_1]

در ابتدا تصور می‌شد که منشا این امواج رادیویی مرموز ، ستاره‌ای در فاصله 11 سال نوری زمین باشد. اما اکنون دانشمندان به توضیح قانع‌کننده‌تری دست یافته‌اند!

همانطور که شاهد بودید، در هفته گذشته انتشار سیگنال های مرموز فضایی از یک ستاره کوتوله قرمز خبرساز شد. ستاره‌شناسان به کمک تلسکوپ‌ رادیویی رصدخانه آرسیبو (Arecibo Observatory) در تاریخ 12 می از انتشار این سیگنال‌ها اطلاع پیدا کردند. اما منشا واقعی این امواج رادیویی مرموز تاکنون در هاله‌ای از ابهام قرار داشت. اکنون گروهی از دانشمندان با بررسی‌های دقیق‌تر دریافته‌اند که احتمالا چندین ماهواره ساخت بشر در حال ارسال چنین سیگنال‌هایی هستند.

کشف این سیگنال ها و امواج رادیویی مرموز در ابتدا ستاره‌شناسان را حیرت‌زده کرد. شعله‌های خورشیدی می‌توانند چنین سیگنال‌هایی را تولید کنند، اما امواج دریافتی فرکانس متفاوتی را داشتند! اخترشناسان همچنین اظهار کردند که این سیگنال های فضایی مرموز احتمالا توسط سازه‌های ساخت بشر منتشر می‌شوند. اما ساختار این سیگنال‌ها به گونه‌ای بود که تصور می‌شد برای رسیدن به زمین، مسافتی بسیار طولانی را طی کرده باشد.

امواج رادیویی مرموز

سیگنال دریافتی توسط ستاره‌شناسان در رصدخانه آرسیبو (Arecibo Observatory) – با عنوان «سیگنال مرموز» نام‌گذاری شد!

خوشبختانه، ستاره‌شناسان با بررسی‌های دقیق‌تر بر روی این امواج رادیویی مرموز موفق شدند به یافته‌های تازه‌تری دست یابند. اخترشناسان نتایج مشاهدات خود را همراه با سایر محققان موسسات فضایی مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و در نهایت به این نتیجه رسیدند که سیگنال مذکور از فضای عمیق منتشر نشده و احتمالا منشا دیگری دارد! سرانجام با بررسی‌های دقیق‌تر ستاره‌شناسان اعلام کردند که این سیگنال‌ های رادیویی توسط یک یا چند ماهواره در مدارهای جغرافیایی بلند منتشر می‌شود؛ به همین علت است که در ابتدا تصور می‌شد این سیگنال‌ها از سوی یک ستاره منتشر می‌شود! از این جهت باید گفت که ستاره راس 128 (Ross 128) منشا این سیگنال‌های رادیویی نیست، بلکه مجموعه‌ای از ماهواره‌های ساخت بشر در این مسیر مسئول انتشار این سیگنال‌ها هستند. البته هنوز مشخص نیست که چرا ماهیت این سیگنال به شکلی‌ بود که تصور می‌شد فضایی بین ستاره‌ای را برای رسیدن به زمین طی نموده است! ستاره‌شناسان بر این باورند که احتمالا بازتاب‌های متعدد این سیگنال‌ها، چنین تصور اشتباهی را ایجاد می‌کند.

در نهایت باید گفت این سیگنال نیز همانند سایر امواج رادیویی، به تمدن‌های فرازمینی تعلق ندارد!

[ad_2]

لینک منبع

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر روی ماه

[ad_1]

امروز چهل و هشتمین سالگرد فرود بر روی ماه (Moon Landing) بود. به همین بهانه حراج زنده‌ای به میزبانی سایت eBay آغاز شده است که در آن به فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو پرداخته ‌می‌شود.

از مخزن هلیوم فضاپیمایی از پروژه‌های دوران ماموریت‌های آپولو گرفته تا کیسه‌ای که برای جمع‌آوری خاک ماه از آن استفاده شده، لیست فروش تجهیزات فضانوردی آپولو شامل آیتم‌هایی است که علاوه بر ارزش بی‌اندازه‌ی معنوی، میلیون‌ها دلار قیمت دارند. اولین جلسه حراج این وسایل به صورت زنده توسط کمپانی ساتِبیز (Sotheby’s) و به میزبانی وب سایت eBay، در روز سه‌شنبه 20 جولای، در ساعت 11 صبح (7:30 بعد از ظهر به وقت ایران) آغاز شده است. این حراج که با سالگرد فرود بر ماه ماموریت آپولو یازده (Apollo 11) مصادف شده، «حراج اکتشافات فضایی» نام گرفته و شامل 173 آیتم مختلف و خاطره‌انگیز مرتبط با فضانوردی است که ارزش آن‌ها مجموعا چیزی بین 2.9 تا 5.3 میلیون دلار تخمین زده می‌شود.

برخی از فروشندگان در این حراج به دنبال فروختن تصاویر امضاشده‌ی فضانوردان و اسباب‌بازی‌های کمیاب دوره رقابت فضایی (Space Race) هستند، در حالی که فروشندگان حرفه‌ای دیگر ‌به فروش تجهیزات فضانوردی فوق گران‌بهایی دل ‌بسته‌اند که سود زیادی را برای آن‌ها به همراه خواهند داشت.

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

خدمه اولین ماموریت فرود بر ماه (آپولو 11)؛ از چپ به راست: نیل آرمسترانگ، مایکل کالینز و اِدوین «باز» آلدرین

یکی از با ارزش ترین تجهیزات فضانوردی موجود در لیست فروش، کیسه‌ای با قیمت تخمینی 4 میلیون دلار است که فضانوردان ماموریت آپولو 11 در 20 جولای سال 1969، اولین نمونه‌های خاک، ریگ و سنگ‌های ماه را در آن قرار دادند. این کیسه که برای دهه‌ها مفقود بود، در طی یکی از عملیات‌های یورش سرویس مارشال‌های آمریکا به محل تجمع خلاف‌کاران، مجددا یافت شد و به قیمت 995 دلار به حراج گذاشته شد.

سازمان هوافضای آمریکا (NASA) و سایر گروه‌های صاحب‌نظر روی خوشی به فروش چنین تجهیزات فضانوردی منحصربه‌فردی نشان نداده‌اند؛ در یکی از بیانیه‌های منتشرشده توسط ناسا پس از آنکه حق مالکیت کیسه‌ی مذکور توسط دادگاه به خریدار آن داده شده بود، اظهار شد که چنین تجهیزاتی باید به مردم آمریکا تعلق داشته باشند و برای نمایش عموم در موزه‌ها قرار بگیرند.

با تمام این تفاسیر در ادامه تعدادی از مهم‌ترین آیتم‌های این حراج را به همراه قیمت تخمین زده شده برای هر آیتم، بررسی خواهیم کرد.

برخی از موارد موجود لیست فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو

کیسه بازگشتی جمع‌آوری نمونه در ماموریت آپولو 11

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

این کیسه توسط نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) برای جمع‌آوری اولین نمونه‌های تهیه‌شده از سطح ماه در ماموریت آپولو 11 استفاده شد که هنوز مقداری خاک در آن وجود دارد؛ مالکیت خصوصی بخش بسیار کوچکی از ماه تنها با خرید این آیتم امکان‌پذیر است.

تخمین قیمت: 2 تا 4 میلیون دلار

پوشش محافظ حرارتی لباس فضایی Gemini G1c

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

این مورد از لیست تجهیزات فضانوردی به حراج گذاشته شده، توسط کمپانی دیوید کلارک (David Clark) در سال 1962، برای فضانورد گاس گریسوم ساخته شده بود.

تخمین قیمت: 40 تا 60 هزار دلار

نقشه پرواز استفاده‌شده در ماموریت آپولو 13

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

کتاب نقشه‌ی کامل پرواز آپولو 13 که شامل نوشته‌ها و نقاشی‌هایی از فضانوردان جک سویگرت، جیم لوول و فرد هایسه است. تصاویری از داخل کتاب:

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

تخمین قیمت: 30 تا 40 هزار دلار

مخزن سوخت سیستم کنترل واکنش گردونه فرماندهی آپولو

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

مخزنی خالی و بیضی‌شکل به قطر 100 سانتی‌متر که از اتصال دو پوسته‌ی نیم کرویِ آلیاژ تیتانیوم مونتاژ شده است. این آیتم از لیست تجهیزات فضانوردی توسط صنایع سارجنت (Sargent Industries)، در سال 1970 برای ناسا ساخته شد.

تخمین قیمت: 2.5 تا 3.5 هزار دلار

نشان‌های خدمه‌ی ماموریت‌های آپولو

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

این مجموعه شامل دوازده نشان پارچه‌ای با ابعادی در حدود 8 تا 12 سانتی‌متر است که از سال 1967 توسط کمپانی برادران لایِن (Lion Brothers) از مریلند آمریکا، دوخته شده‌اند.

تخمین قیمت: 1.2 تا 1.8 هزار دلار

تصویر امضاشده‌ی باز آلدرین بر روی ماه

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

تصویری رنگی با ابعاد 20 × 25 سانتی‌متر که توسط باز آلدرین (Buzz Aldrin)، دومین انسانی که بر روی ماه پا گذاشت، امضاشده است. آلدرین علاوه بر نام خود، سمتش در ماموریت فرود بر ماه آپولو 11 که هدایتگر ماژول ماه نشین یا همان “LMP” بود را هم نوشته است.

تخمین قیمت: 1 تا 1.5 هزار دلار

موتور موشک ایساو روسی

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

موتور سوخت مایع موشک استفاده‌نشده‌ی V-751، با ابعاد حدودی 35 × 35 × 100 سانتی‌متر، که از آلیاژهای مختلف ساخته شده است. بر روی این مورد از لیست تجهیزات فضانوردی، نتایج بازرسی‌های مختلف با قلم قرمز یادداشت شده‌اند و سیستم موتور هم بر روی یک پایه نگهدارنده سوار شده است. این موتور در سال 1957 توسط مهندس الکسی ایساو (Alexei Isayev) طراحی شده بود.

تخمین قیمت: 6 تا 9 هزار دلار

ماکت فضاپیمای وستوک

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

کمپانی ان‌پی‌او انِرجیا (NPO Energia) این ماکت را با نسبت 1 به 8، از روی فضاپیمای وستوک 1 (Vostok-1) اصلی تولیدشده، ساخته است.

تخمین قیمت: 10 تا 12 هزار دلار

کامپیوتر پردازنده شاتل فضایی مدارگرد

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

یکی از اولین مدل‌های ساخته‌شده ک شماره سریال آن 04 است.

تخمین قیمت: 5 تا 7 هزار دلار

مجموعه تصاویر منتشرشده توسط ناسا در اطلاعیه مطبوعاتی ماموریت آپولو ۱۱

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

این مجموعه شامل 10 عکس است که چهار مورد از آن‌ها توسط باز آلدرین امضا شده‌اند.

تخمین قیمت: 2.5 تا 3.5 هزار دلار

عروسک شگون‌نمای امضاشده توسط خدمه ماژول ماه‌ پیمای آپولو 10

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

ساخته‌شده از پلاستیک و پارچه، عروسک اِسنوپیِ فضانورد در سال 1969، در چین تولید شده و طول آن 25 سانتی‌متر است؛ جعبه اصلی این عروسک هم شامل خرید خواهد شد.

تخمین قیمت: 2 تا 3 هزار دلار

گزارش اولین پرواز خارج از جو زمین، نوشته‌شده توسط یوری گاگارین

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

یوری گاگارین (Yuri Gagarin) یکی از شهروندان اتحاد جماهیر شوروی بود که در 12 آوریل 1961 لحظه‌ای از افتخارآمیزترین لحظات تاریخ بشریت را به کمک فضاپیمای وُستوک (Vostok) رقم زد. این آیتم گزارش رسمی پرواز، نوشته‌شده توسط گاگارین به زبان انگلیسی است که به دست خود او امضا شده است.

تخمین قیمت: 50 تا 80 هزار دلار

نشان‌های مخصوص بازدید از پرتاب موشک ساترن ماموریت های آپولو در مرکز فضایی کندی

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

این نشان‌ها برای پرسنل پشتیبانی ماموریت، مهمان‌های معمولی و ویژه و همچنین خبرنگاران صادره شده بودند.

تخمین قیمت: 1.2 تا 1.8 هزار دلار

برگه نقشه‌ی پرواز آپولو 11

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

این آیتم که جزو کلکسیون شخصی باز آلدرین از پروژه آپولو 11 بوده، یکی از معدود برگ‌هایی است که فعالیت‌های خدمه‌ی مأموریت فرود بر روی ماه را تشریح می‌کند.

نوشته روی برگه:

این کاغذ در ماموریت آپولو 11 به ماه برده شده است. جولای 1969، باز آلدرین

پوشش ارتفاع‌سنج ماموریت‌ آپولو 9

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

این پوشش آلومینیومی ارتفاع‌سنج ماژول فرماندهی حدودا به قطر 6 سانتی‌متر بوده و جزو کلکسیون شخصی به نام پیتر فادیس است. شماره مونتاژ و شماره سریال قطعه نیز بر روی آن نوشته شده‌اند.

تخمین قیمت: 3 تا 5 هزار دلار

باز آلدرین در پایگاه آرامش

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

نمادی‌ترین عکس فرود بر ماه که باز آلدرین را در حال راه رفتن در پایگاه آرامش (Tranquility Base) نشان می‌دهد. پایگاه آرامش قسمتی از ماه است که خدمه آپولو 11 در آن فرود آمده و به ماه پیمایی پرداختند. این عکس توسط نیل آرمسترانگ ثبت شده و امضای آلدرین را بر روی خود دارد.

تخمین قیمت: 3 تا 5 هزار دلار

بخشی از پوشش سطح خارجی سفینه فرماندهی آپولو 11

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

قسمتی از پوسته فویلی سفینه فرماندهی آپولو 11 و یکی از آیتم‌های کلکسیون شخصی باز آلدرین که ابعاد آن در حدود 1.2 × 1.2 اینچ بوده و بر روی کاغذ یادداشتی که توسط خود آلدرین امضا شده، قرار گرفته است. این تکه فویل جزو پوشش محافظ حرارتی لایه بیرونی گردونه فرماندهی «کلمبیا» بوده، در حدود 195 ساعت در شرایط خلا خارج از جو زمین قرار گرفته، 60 ساعت به دور ما چرخید و مجموعا 804 هزار کیلومتر سفر کرده است.

تخمین قیمت: 1.5 تا 2 هزار دلار

برنامه گام‌به‌گام کاوش سطح ماه در ماموریت آپولو 11

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

این مورد از لیست تجهیزات فضانوردی شامل دستورالعمل پروسه‌ی جمع‌آوری اولین نمونه‌های خاک از سطح ماه می‌شود.

تخمین قیمت: 6 و 8 هزار دلار

نشان امضاشده‌ی مایکل کالینز، هدایت‌کننده سفینه فرماندهی آپولو 11

فروش تجهیزات فضانوردی برنامه فضایی آپولو هم‌زمان با چهل و هشتمین سالگرد فرود بر ماه

بخشی از کلکسیون مایکل کالینز (Michael Collins) و یکی از اولین وسایل از ماموریت آپولو یازده که علاوه بر کالینز توسط آرمسترانگ و آلدرین هم امضا شده است.

تخمین قیمت: 40 تا 60 هزار دلار

[ad_2]

لینک منبع

حلقه دودی سیاه رنگ در آسمان ؛ آیا با دروازه ورود بیگانگان از ابعاد دیگر سر و کار داریم؟

[ad_1]

اخیرا گزارشات متعددی از مشاهده حلقه دودی سیاه رنگ در آسمان نقاط مختلف جهان منتشر شده است. به عقیده یوفولوژیست‌ها، ما با دروازه ورود بیگانگان طرف هستیم!

ناظران زمینی که شاهد این پدیده در آسمان بودند، وحشت‌زده شدند! در ابتدا گزارشات مردمی از مشاهده این حلقه دودی سیاه رنگ در آسمان ، توسط ساکنین شهر نووسیبیرسک (Novosibirsk) در روسیه منتشر گردید و به سرعت در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد. اولین افرادی که چنین پدیده‌ای را در آسمان دیدند، به سرعت دوستان و اعضای خانواده خود را از آن مطلع ساختند و در زمانی کوتاه، هزاران نفر موفق به تماشای این حلقه دودی سیاه رنگ در میان ابرها شدند.

همچنین چندین فایل ویدیویی از این پدیده نیز توسط ناظران ضبط شد و به شبکه‌های اجتماعی راه پیدا کرد. نظراتی که در رابطه با این حلقه دودی سیاه رنگ در این شبکه‌ها نیز رد و بدل میشد، در نوع خود بسیار جالب بود. عده‌ای بر این باور بودند که پدیده مذکور در واقع یک هشدار تکان‌دهنده از سوی بیگانگان است و ما در معرض یک تهدید جدی از سوی گونه‌ای پیشرفته از موجودات فضایی هستیم.

ناظران واقعی این ماجرا بر این باور بودند که این پدیده، تنها یک رویداد آب‌وهوایی است. به عقیده آنان، هیدروکربن سیاه‌رنگ و تشکیل گردابی از آن، منجر به تشکیل این حلقه دودی سیاه رنگ و حرکت به سمت ابرها شده و نمی‌توان آن را به پدیده‌های فرازمینی نسبت داد. اما واقعیت امر چیز دیگری‌ست؛ چرا که یک متخصص شناخته شده در زمینه هواشناسی، با اظهارات ناظران این ماجرا موافق نبود و اعلام کرد که چنین تعریفی در هواشناسی وجود ندارد!

تعداد مشاهدات این حلقه‌ها در آسمان در سال‌های اخیر رو به افزایش بوده‌اند و در ماه ژوئن سال گذشته نیز یک نمونه دیگر از آن در دیزنی‌لند کالیفرنیا نیز مشاهده شد. به منظور رمزگشایی از این پدیده، گروهی سعی بر آن داشتند که علت شکل گیری حلقه دودی سیاه رنگ در آسمان را به آتش‌بازی‌های بزرگ نسبت دهند؛ اما این مسئله هنوز به طور قطعی به اثبات نرسیده است.

حلقه دودی سیاه رنگ

حلقه سیاه مرموز دیگری نیز در روزهای گذشته در آسمان بریتانیا و شهرستان تاریخی یورک‌شر (Yorkshire) ظاهر شد و سر و صدای بسیاری را در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های مطبوعاتی به پا کرد. علاقمندان به نظریه‌ توطئه و فعالان موضوعات مرتبط با موجودات فضایی ، بر این باورند که ما با پدیده‌ای غیرزمینی طرف هستیم و احتمالا این حلقه‌ها، دروازه‌ای برای ورود و خروج بیگانگان از ابعاد دیگر جهان هستند.

با وجود اینکه این اظهارات بر پایه شک و تردید بسیاری بنا شده‌اند، اما هنوز هم مقامات رسمی نتوانسته‌اند توضیح دقیقی را برای آن ارائه کنند.

این دایره عجیب و غریب که در روزهای گذشته در آسمان یورک‌شر شکل گرفت، شباهت بسیاری به حلقه دودی سیاه رنگ مشاهده شده در آسمان روسیه دارد! به دلیل اینکه حلقه‌های مذکور از دود سیاه رنگی تشکیل شده‌اند، این احتمال می‌رود که شکل‌گیری آن به علت وقوع‌ آتش‌سوزی رخ داده باشد. اما سرویس‌های آتش‌نشانی محلی می‌گویند که هیچ گزارشی از آتش‌سوزی در روز حادثه به ثبت نرسیده است!

تصویر زیر توسط دختری 22 ساله با نام کیمبرلی رابینسون (Kimberly Robinson) در حین رانندگی به ثبت رسیده، او در این باره اظهار کرد:

حلقه شکل گرفته در آسمان به حالت دودی شکل بود، اما تا حد بسیاری مانند یک حلقه جامد به نظر می‌رسید. من تا به حال چیزی مشابه با آن را در آسمان ندیده بودم و هیچ‌کس از علت این پدیده اطلاعی ندارد.

سخنگوی سازمان هواشناسی بریتانیا نیز این موضوع را تایید کرد و از غیرطبیعی بودن این پدیده خبر داد!

حلقه دودی سیاه رنگ

سارا کلارک (Sarah Clarke) به عنوان موسس اجرای نمایش‌های زمان جنگ در این شهرستان تاریخی اظهار کرد که این پدیده به منظور بازسازی صحنه‌های نبرد جنگ‌های جهانی انجام گرفته است. تولید این حلقه دودی سیاه رنگ ، روزهای شنبه و یکشنبه به ترتیب برای بزرگداشت کشته‌شدگان جنگ جهانی اول و دوم انجام گرفت. اما با این وجود، هنوز هم نمی‌توان با این توضیح، ظاهر شدن این پدیده در آسمان‌های سایر کشورهای جهان را نیز توجیه کرد.

افرادی که در سراسر جهان هستند، از مشاهده این حلقه های سیاه رنگ دودی شگفت‌زده شده‌اند و سوالات بسیاری را در ذهن آنان ایجاد کرده است. یکی از رایج‌ترین آنان این است که: «آیا حلقه دودی سیاه رنگ ، دروازه‌ای برای ورود و خروج بیگانگان به زمین است؟»

اولین ناظران این حلقه‌های دودی، آن را با عنوان «گرداب‌های دود» نام‌گذاری کردند. این سومین باری‌ست که حلقه‌ های دودی سیاه رنگ در صدر رسانه‌های خبری قرار می‌گیرد. اولین بار این پدیده در سال 2015 در کشور قزاقستان مشاهده شد و سپس در سال 2016 در آمریکا و این بار در کشور انگلستان! بمب خبری که این حلقه‌های سیاه رنگ ایجاد کردند، به گونه‌ای بود که امکان رد کردن آن توسط مقامات بلندپایه نیز غیرممکن شد.

یکی از کارشناسان در این باره می‌گوید که حلقه‌ های دودی سیاه رنگ توسط موجودات فضایی ایجاد نگردیده و احتمالا عاملان زمینی پدیدآورنده آن هستند. با این حال اگر موجودات فرازمینی به این دروازه‌های بین کهکشانی دست یافته باشند، چه کسی می‌تواند همکاری مخفیانه آنان با زمینی‌ها را انکار کند؟ برای نقض این ماجرا، چه کسی بهتر از مقامات بلندپایه و افراد دارای قدرت؟

دانشمندان به طور مرتب ادعا می‌کنند که شکل‌گیری این حلقه‌های دودی سیاه‌رنگ به علت مهار آتش‌سوزی‌های محلی توسط آتش‌نشانان بوده است. ادعاهای مکرر آنان به نحوی‌ست که یوفولوژیست‌ها را به طرح مسئله پوشش‌گذاری گسترده بر فعالیت‌های بیگانگان در زمین توسط مقامات دولتی وادار می‌کند.

به عقیده بسیاری از طرفداران نظریه توطئه، بیگانگان در بین ما هستند و فعالیت‌های خود را به صورت مخفیانه در زمین انجام می‌دهند. به نظر شما آیا می‌توان شکل‌گیری پدیده حلقه دودی سیاه رنگ در آسمان‌های نقاط مختلف جهان را به فعالیت‌های بیگانگان فضایی ارتباط داد؟

[ad_2]

لینک منبع

دانشمندان موفق به کشف بزرگترین ابرخوشه کهکشانی شدند

[ad_1]

ابرخوشه ها گروه‌های بزرگی متشکل از خوشه‌های کهکشانی هستند که ساختاری عظیم را تشکیل می‌دهند. اخیرا دانشمندان بزرگترین ابرخوشه کهکشانی را کشف کرده‌اند!

این ساختار عظیم، پهنه‌ای 600 میلیون سال نوری از جهان را به خود اختصاص داده که جرم کلی آن در حدود 20 میلیون میلیارد برابر خورشید است! به عبارت دیگر، پهنه بزرگترین ابرخوشه کهکشانی 20 هزار برابر کهکشان راه شیری است که دانشمندان در تازه‌ترین مطالعات خود موفق به کشف آن شده‌اند.

بزرگترین ابرخوشه کهکشانی که اخیرا توسط گروهی از ستاره‌شناسان هندی کشف شده، پهنه‌ای وسیع از جهان شناخته شده را به خود اختصاص داده است. این ابرخوشه کهکشانی ، تعداد بسیاری از کهکشان‌های جهان هستی را در خود جای داده که در فاصله 4 میلیارد سال نوری زمین و در ماورای صورت فلکی ماهی (Pisces) قرار دارد.

ساختار عظیم مذکور با عنوان ابرخوشه کهکشانی سرسوتی (Saraswati) برگرفته از نام الهه آموزش، هنر، خنیاگری و رودخانه در آئین هندو نام‌گذاری شده است.

کارشناسان بر این باورند که ساختار کهکشانی مذکور درک فعلی ما را از واقعیت جهان هستی به چالش می‌کشاند. نکته جالب اینکه که ساختار کشف شده، بسیار پرجرم‌تر از آن است که در مکان فعلی مستقر شود! ابرخوشه کهکشانی سرسوتی، 10 میلیارد سال بعد از بیگ بنگ (زمان حاضر) در معرض دید ما قرار گرفته و به شکل اعجاب‌آوری در پهنه گیتی قرار دارد.

بر اساس درک موجود از جهان هستی و مدل کیهان‌شناسی، مدت زمان کافی برای شکل‌گیری از ساختار عظیم وجود نداشته است. اما به هر نحو، ابرخوشه کهکشانی سرسوتی به شکل امروزی درآمده و دانشمندان سعی دارند از چگونگی این فرآیند اطلاع حاصل کنند.

بزرگترین ابرخوشه کهکشانی

دانشمندان مرکز بین‌المللی نجوم و موسسه آموزش و تحقیقات علوم هند در بیانیه‌ای اظهار کردند:

تحقیقات فعلی ما سعی بر آن دارند که پاسخ قانع‌کننده‌ای را برای پرسش موجود ارائه کنند. سوال اساسی این است که چنین ساختار عظیمی با مقیاس فعلی، چگونه توانسته در میلیاردها سال قبل شروع به شکل‌گیری کند؛ مخصوصا اینکه انرژی تاریک نیز در این میان بی تاثیر نیست.

در گذشته، دانشمندان چندین نمونه مشابه با ابرخوشه کهکشانی سرسوتی را نیز کشف کرده‌اند که از جمله آنان می‌توان به «ابرخوشه شاپلی» (Shapley Concentration) و «دیوار بزرگ اسلون» (Sloan Great Wall) اشاره کرد. اما کشف اخیر ستاره‌شناسان هندی، به عنوان بزرگترین ابرخوشه کهکشانی معرفی شده است.

لازم به ذکراست که ابرخوشه شاپلی و دیوار بزرگ اسلون در فاصله نزدیک‌تری به کهکشان راه شیری مستقر شده‌اند؛ چرا که ابرخوشه کهکشانی سرسوتی 4 میلیارد سال نوری دورتر از مکان فعلی ماست.

هنگامی که دانشمندان با تلسکوپ به جستجوی اجسام موجود در جهان هستی می‌پردازند، تشخیص نزدیک و یا دور بودن آنان امری پیچیده است. چه بسا که جسمی در فاصله‌ای بسیار دور قرار داشته باشد و تصور شود که فاصله چندانی با زمین ندارد! این مشکل شباهت بسیاری به جمله درج شده بر روی آینه بغل اتومبیل‌ها دارد: “اشیاء در آینه ممکن است نزدیک‌تر از آن چیزی باشند که در واقع هستند.”

به همین دلیل است که تشخیص فواصل کهکشان‌ها و اجسام موجود در جهان هستی، فرآیندی وقت‌گیر و با دقت بسیار بالا به شمار می‌رود.

دانشمندان از اکتشاف بزرگترین ابرخوشه کهکشانی بسیار شگفت‌زده هستند؛ چرا که مشاهده شبکه کهکشانی سرسوتی از این فاصله بسیار دور، چالشی سخت و دشوار به حساب می‌آمد. این ابرخوشه بسیار عظیم، در یک شبکه وسیع از رشته‌های کهکشانی کشف شده است که سرشار از خوشه‌ها و حفره‌های بزرگ هستند.

[ad_2]

لینک منبع

چه می‌شد اگر زمین 50 درصد بزرگتر از این بود ؟

[ad_1]

سیاره مادری ما ابعاد، وزن، جایگاه و ویژگی‌های خاصی دارد که آن را از دیگر سیارات منظومه شمسی متمایز ساخته است. اما ایا تا به حال با خود فکر کرده اید که چه می‌شد اگر زمین 50 درصد بزرگتر از این بود؟

دونالد پتیت (Donald Pettit)، نقطه عطف پیشرفت انسان را خیلی قبل‌تر از قدم نهادن بر روی سطح ماه می‌داند، او می‌گوید:

اولین نقطه عطف پیشرفت بشری خیلی قبل‌تر اتفاق افتاد؛ رسیدن به مدار زمین اولین قدم بزرگ انسان بوده است.

رسیدن به مدار زمین، 400 کیلومتر آن‌طرف‌تر، از نظر پتیت نقطه عطف تاریخ بشری بوده است. به گفته او انرژی مورد نیاز برای رسیدن به مدار زمین برابر با نصف انرژی مورد نیاز برای رسیدن انسان به مریخ است، این در حالی است که انرژی لازم برای سفر از مدار زمین به ماه، کسری کوچک از آن است. دلیل این نکته هم قدرت جاذبه زمین است و به گفته فیزیک‌دان‌ها در این مورد اندکی سهل انگاری در محاسبات باعث سقوط سفینه فضایی بر روی زمین می‌شود.

برای غلبه بر گرانش زمین و فرستادن یک سفینه به فضا، 80 تا 90 درصد وزن راکت‌ صرف حمل سوخت می‌شود. به گفته پتیت نشستن در یک سفینه فضایی با آن حجم سنگین از سوخت مشتعل خیلی خطرناک‌تر از نشستن بر روی یک بشکه گازوئیل است! این لزوم حمل سوخت زیاد، نکته دیگری هم دربر دارد و آن عدم جای کافی برای حمل غذا، کامپیوتر، لوازمات آزمایشی و فضانوردان درون سفینه فضایی است.

با وجود تمامی این حقایق سنگین جالب است بدانید که شانس با ما یار بوده است.

به گفته پتیت:

اگر شعاع زمین از اینی که هست بیشتر بود احتمال ساخت سفینه‌ای که بتوان آن را از مدار زمین خارج کرد به صفر می‌رسید.

سپس پتیت با استفاده از معادله چایکوفسکی شرایط جدید را می‌سنجد.

بیایید فرض را بر این بگیریم که راکتی با 96 درصد سوخت و تنها 4 درصد وزن راکت داشته باشیم، علاوه بر آن سوخت را هیدروژن-اکسیژن در نظر بگیریم که در حال حاضر سوختی با بیشترین انرژی برای یک سفینه حامل انسان است. اعداد و پیش‌فرض‌های حاصل را وارد معادله می‌کنیم تا ببینیم با سرعت قابل دسترسی موجود امکان فرار از چه شعاعی از جاذبه زمین ممکن خواهد بود؛ با حل معادله، حداکثر شعاع فرارپذیر 9680 کیلومتر به دست می‌آید و با در نظر گرفتن شعاع حال حاضر زمین که 6670 کیلومتر است به نظر می‌رسد که در صورت بزرگ‌تر بودن 50 درصدی زمین شانس فرار از مدار آن میسر نبود، حداقل با استفاده از راکت‌ها این امکان فراهم نمی‌شد.

از صحبت‌های پتیت می‌توان نکات خوبی به دست آورد؛ اول اینکه با وجود موفقیت‌های بسیاری که راکت‌ها برای انسان دربر داشته‌اند، برای سفرهای فضایی انتخاب‌های مقرون به صرفه‌ای نیستند و در صورت امکان باید به دنبال تکنولوژی‌های بهتر در رسیدن به این هدف باشیم. بارها و بارها راه‌های جایگزین از فیلم‌های علمی-تخیلی پیشنهاد شده و برخی حتی مورد بهبود و آزمایشات عملی قرار گرفته‌اند اما هیچ‌یک کافی نبوده‌اند. سرعت فرار از سطح ماه 21.3 درصد زمین است و به همین اندازه هم به صرف هزینه و تکنولوژی کم‌تر نیاز دارد. استفاده از ماه به عنوان یک سکوی پرتاب در حال حاضر خیلی دور از ذهن به نظر می‌رسد اما با پیشرفت‌های به عمل آمده در پرینت‌های سه بعدی و پردازش بر روی مواد می‌توانیم رفته رفته به آن فکر کنیم. با این‌ وجود برای این‌که بتوانیم این امکان را عملی کنیم باید مواد مورد نیاز سفینه‎ فضایی خود را از سطح ماه یا سیارک‌ها و ستاره‌های دنباله‌دار اطراف آن برداشت کنیم. ایده دیگر استفاده از آب‌های یخ‌بسته ماه و تبدیل آن‌ها به سوخت هیدروژن-اکسیژنی مورد نیاز است.

براساس گفته‌های پتیت در حال حاضر زمین، ما را به نحوی درون جاذبه خود زندانی کرده است و تا به این لحضه تمامی فرضیه‌ها و راه‌حل‌های‌مان به بن‌بست رسیده، اما با پیشرفت تکنولوژی احتمال فرار از این حقیقت دیرینه ممکن است.

[ad_2]

لینک منبع

چگونه منطقه 51 به مرکز نظریه های توطئه در مورد بیگانگان تبدیل شد؟ + ویدیو

[ad_1]

منطقه 51 ، پایگاهی نظامی در صحرای نوادای آمریکا است که به نقطه عطف نظریه های توطئه در مورد بیگانگان تبدیل شد. اما این حرف و حدیث‌ها از کجا آمده است؟

از چندین دهه پیش، داستان‌ها و شایعات جالب و عجیبی در مورد منطقه 51 از زبان نظریه پردازان توطئه به گوش می‌رسید. این پایگاه نظامی فوق سری که در صحرای نوادا واقع شده است، از همان زمان تاسیس خود با داستان‌های بیگانگان گره خورده بود.

منطقه 51

در اوایل دهه 50 میلادی، هواپیماهای آمریکایی برای انجام ماموریت‌های شناسایی در ارتفاع پایین بر فراز آسمان شوروی پرواز می‌کردند، اما همواره نگرانی‌هایی از دیده شدن و انهدام این هواپیماها توسط دشمن وجود داشت. به همین دلیل در سال 1954 میلادی، آیزنهاور، رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا مجوز ساخت یک هواپیمای شناسایی و جاسوسی فوق سری و پیشرفته با قابلیت پرواز در ارتفاع بالا را صادر کرد که به نام پروژه Aquatone شناخته می‌شد. این برنامه به مکانی دورافتاده که در دسترس غیرنظامیان و جاسوسان دشمن نباشد نیاز داشت و منطقه 51 نیز کاملا مناسب این کار بود.

این مکان در صحرای نوادا در نزدیکی دریاچه نمکی گروم (Groom) قرار داشت و هیچ کس دقیقا نمی‌دانست چرا با نام منطقه 51 شناخته می‌شود. یک نظریه به این موضوع اشاره می‌کند که این نام از نزدیکی منطقه 51 به سایت آزمایش هسته‌ای نوادا گرفته شده است. سایت آزمایش هسته‌ای نوادا توسط کمیسیون انرژی اتمی به همین تعداد منطقه تقسیم شده بود.

در تابستان سال 1955 میلادی، گزارش‌هایی از مشاهده اشیا پرنده ناشناس در اطراف منطقه 51 منتشر شد. این موضوع به این دلیل بود که نیروی هوایی آمریکا، آزمایش هواپیمای U-2 را آغاز کرده بود. U-2 می‌توانست تا ارتفاع بیشتر از 60 هزار فوت (18 هزار و 280 متر) هم پرواز کند. این در حالی است که در آن زمان، هواپیماهای مسافربری معمولی در ارتفاع 10 هزار تا 20 هزار فوتی (3 هزار و 48 تا 6 هزار و 96 متر) پرواز می‌کردند و ارتفاع پرواز هواپیماهای نظامی نیز بالغ بر 40 هزار فوت (12 هزار و 190 متر) بود. بنابراین اگر کسی هواپیمای U-2 را در آن ارتفاع زیاد مشاهده می‌کرد، دقیقا نمی‌دانست با چه چیزی طرف است. این همان چیزی است که می‌تواند موجب افزایش گزارش‌های مشاهده یوفو در اطراف منطقه 51 شده باشد. مقاماتی هم که می‌دانستند این اشیا پرنده ناشناس در واقع همان هواپیمای U-2 است، نمی‌توانستند حقیقت این هواپیمای فوق سری را به مردم بگویند. بنابراین آن‌ها با ارائه دلایلی مانند پدیده‌های طبیعی یا تحقیقات آب و هوایی در ارتفاع بالا به این گزارش‌های سرشار از شک و شبهه پاسخ دادند.

منطقه 51

آزمایش هواپیمای فوق سری U-2 در اواخر دهه 50 میلادی به پایان رسید اما منطقه 51 همچنان به عنوان مکانی برای آزمایش هواپیماهای دیگر مانند F-117A، هواپیمای A-12 و Tacit Blue باقی مانده بود. با این وجود هنوز هم کسی دقیقا نمی‌داند که اکنون چه فعالیت‌هایی در این منطقه انجام می‌شود. دولت آمریکا نیز تا سال 2013 میلادی، اطلاعاتی در مورد وجود داشتن این پایگاه ارائه نکرده بود تا این که در این سال گزارش‌های طبقه‌بندی شده‌ای توسط سیا منتشر شد.

ویدیویی از واقعیت‌های موجود در مورد منطقه 51

[ad_2]

لینک منبع

ماهواره روسی مایاک (Mayak) در مدار قرار گرفت؛ روشن‌ترین جرم آسمان شب پس از ماه

[ad_1]

ماهواره روسی مایاک (Mayak) به تازگی در مدار زمین قرار گرفته است و تا یک ماه آینده، روشن‌ترین جرم آسمان شب پس از ماه خواهد بود.

یکی از موشک‌های سایوز روسیه، ماهواره‌ای بحث‌برانگیز را در مدار زمین قرار داده است. در چند روز آینده، این ماهواره به یکی از روشن‌ترین ستاره‌های آسمان تبدیل خواهد شد. اما همین اتفاق می‌تواند تهدیدی برای نجوم رصدی دنیا به حساب بیاید. ماهواره مایاک که توسط بخش مهندسی مکانیک دانشگاه مسکو طراحی شده، هزینه‌ای بالغ بر 30 هزار دلار را به خود اختصاص داده است. پس از گذشت چند ساعت از پرتاب آن در روز جمعه، این ماهواره به درستی در مدار خود قرار گرفت و شروع به باز کردن بازتابنده نور خورشیدی که در آن تعبیه شده بود، کرد.

این بازتابنده به شکل یک هرم با اندازه سه متر است. هدف این بازتابنده، گرفتن نور خورشید و بازتاباندن آن به سمت زمین است. طبق گفته تیم تحقیقاتی، این ماهواره دومین جرم درخشان آسمان پس از ماه خواهد بود. به این ترتیب، می‌توان از این جرم جدید، برای اندازه‌گیری روشنایی ظاهری سایر ماهواره‌های اطراف زمین استفاده کرد.

هدف دیگر این تیم تحقیقاتی، افزایش نیروی کشش (Drag) وارده بر ماهواره است. این چیزی است که در حالت عادی از آن پرهیز می‌شود. اما در مورد این ماهواره، هدف آزمایش سیستم جدیدی از ترمزهای هوایی است. ترمزهایی که به ماهواره کمک می‌کنند تا خیلی سریع مدار خود را کاهش داده و در نهایت در جو زمین بسوزد.

برای کمک به ردیابی ماهواره مایاک و اینکه بدانید دقیقا در چه زمانی می‌توان آن را مشاهده کرد، تیم این پروژه نرم‌افزار آندرویدی آن را تهیه کرده است که از این لینک قابل دسترسی است. البته زبان این برنامه فعلا فقط به روسی است و خبری از زبان انگلیسی نیست. راه دیگری برای دیدن این جرم پرنور، استفاده از سایت‌های دیگری برای ردیابی ماهواره‌ها همچون heavens above و یا N2YO است.

Mayak برای مدت یک ماه در مدار زمین باقی خواهد ماند و پس از آن یه جو زمین سقوط می‌کند. باید دید که در این مدت، بازتابش شدید مایاک، اختلالی در پروژه‌های رصدی بسیاری که مشغول رصد آسمان هستند ایجاد می‌کند یا خیر. چرا که روشنایی زیاد آن، اگر در راستای رصد یک تلسکوپ قرار گیرد، می‌تواند تمامی تصاویر گرفته‌شده را از بین ببرد.

[ad_2]

لینک منبع

10 خورشید گرفتگی تاریخی که دنیای علم را تغییر دادند

[ad_1]

به نظر شما، واکنش مردمان قدیم و باستانی نسبت به پدیده‌های طبیعت چگونه بوده است؟ دراینجا به بررسی 10 خورشید گرفتگی تاریخی در طول هزاران سال گذشته می‌پردازیم.

هرچند که در ابتدا خورشید گرفتگی به عنوان یک نشانه شیطانی در میام مردمان قدیم شناخته میشد، اما این پدیده تاثیر به سزایی در تاریخ بشریت داشته است. به طور دقیق‌تر، برخی از این خورشیدگرفتگی‌ها به دانشمندان و فیلسوفان قدیم کمک کردند که به درک صحیحی از جایگاه فعلی انسان در جهان دست یابند.

بررسی 10 خورشید گرفتگی تاریخی که دنیای دانش را تغییر دادند!

1- خورشید گرفتگی اوگاریت (1223 سال پیش از میلاد مسیح – سوریه)

خورشید گرفتگی تاریخی

مشاهده خورشید گرفتگی توسط ستاره‌شناسان بین النهرین در حدود 3000 سال قبل، در میان نخستین شواهد ستاره‌شناسی تاریخ قرار دارد. در حقیقت دستاوردهای بابلی‌ها، آشوری‌ها و دیگر تمدن‌های خاورمیانه باستان، از قدیمی‌ترین پرونده‌های علمی به شمار می‌روند.

در آن زمان، ستاره‌شناسان معتقد بودند که پدیده‌های نجومی می‌توانند بر زندگی انسان‌ها در زمین تاثیرگذار باشند. برای مثال، ستاره‌شناسان باستانی ضمن مشاهده خورشید گرفتگی، حرکت ستاره‌های دنباله‌دار و دیگر پدیده‌های کیهانی، آنان را به عنوان رویدادی موثر بر زمین، به ویژه بر سرنوشت پادشاهان و امپراطوری‌ها معرفی می‌کردند. با وجود آنکه مشاهدات آنان با هدف طالع‌بینی انجام می‌گرفت، اما باز هم فعالیت‌های آنان را می‌توان به عنوان اولین قدم‌های موفقیت‌آمیز در پیشرفت علم نجوم به شمار آورد.

اولین مشاهدات خورشید گرفتگی تاریخی که در خاورمیانه ثبت شده است، به خورشید گرفتگی اوگاریت اختصاص دارد. شواهد مربوط به این خورشید گرفتگی تاریخی ، با کشف یک کتیبه باستانی در سوریه به دست آمد.

بر اساس یک مطالعه منتشر شده توسط دانشمندان در سال 1989 میلادی، نوشته‌های حک شده بر روی این کتیبه از وقوع یک خورشید گرفتگی کلی در حدود 1223 سال پیش از میلاد مسیح خبر می‌دهد. این خورشید گرفتگی تاریخی در زمانی رخ داد که اوگاریت قسمتی از امپراطوری آشوری بود.

مطالعات انجام گرفته بر روی این کتیبه نشان می‌دهد که این خورشید گرفتگی کلی به گونه‌ای بود که محیط را به کلی تاریک می‌کرد و در پی آن تمامی ستاره‌ها و حتی سیاره مریخ به خوبی قابل مشاهده بودند.

2- خورشید گرفتگی آنیانک (1302 سال پیش از میلاد مسیح – چین)

خورشید گرفتگی تاریخی

برای سال‌ها تصور میشد که خورشید گرفتگی تاریخی اوگاریت ، به تاریخی در حدود 1375 سال پیش از میلاد مسیح بر می‌گردد. اما مطالعات بعدی نشان داد که تاریخ دقیق این خورشید گرفتگی به 1223 سال پیش از میلاد مسیح بازگشته و نمی‌توان آن را به عنوان اولین و قدیمی‌ترین مشاهدات خورشید گرفتگی در طول تاریخ به شمار آورد. مشاهده خورشید گرفتگی در شهر آنیانک کشور چین، در حدود 1302 سال پیش از میلاد مسیح انجام گرفته و به عقیده بسیاری، این چینی‌ها بودند که برای اولین بار به تماشای این رویداد نجومی نشستند.

داستان تاریخی این رویداد، بر روی یک قسمت صاف از پوسته لاک‌پشت حک شده و به نوشته‌های باستانی «خط جیا گو ون» (Oracle Bone) ارتباط دارد. چینیان باستان معتقد بودند که با مشاهده این پدیده‌های نجومی، می‌توانند از رویدادهای آینده خبر دهند.

در این نوشته‌ها آمده است که سه شعله، خورشید را بلعیدند و ستاره‌ها قابل مشاهده شدند. محققان در توضیح این نوشته‌ها آورده‌اند که چینیان باستان، از وقوع یک خورشید گرفتگی کامل خبر داده‌اند که سه جریان روشن گازی در آن قابل مشاهده بوده است.

در سال 1989 میلادی، ستاره‌شناسان آزمایشگاه پیشرانە جت ناسا (JPL) با بهره‌گیری از مشاهدات آنیانک و مشاهدات ماه‌گرفتگی در دوره‌ای یکسان، زمان دقیق این خورشید گرفتگی را پنجم ژوئن در 1302 سال پیش از میلاد مسیح تشخیص دادند. محققان JPL همچنین با استفاده از یک مدل کامپیوتری نشان دادند که در 1302 سال پیش از میلاد مسیح، گردش زمین به علت اصطکاک جزر و مدی به میزان 0.0047 ثانیه کاهش یافته است.

3- خورشید گرفتگی تالس (585 سال پیش از میلاد مسیح – آناتولی)

خورشید گرفتگی تاریخی

طبق گفته‌ی هرودوت (Herodotus) مورخ یونان باستان، فیلسوف، ستاره‌شناس و ریاضی‌دانی با نام تالس (Thales of Miletus)، وقوع یک خورشید گرفتگی در قرن ششم میلادی را پیش‌بینی کرده بود.

اخترشناسان معتقدند اگر این پدیده نجومی آن‌طور که هرودوت می‌گوید رخ داده باشد، احتمالا یک خورشید گرفتگی حلقوی در 28 می و در حدود 585 سال پیش از میلاد مسیح بوده است. هرودوت همچنین نوشته است که این خورشید گرفتگی، در حال و هوای جنگی در نزدیکی رودخانه قزل‌ایرماق (Halys River) در بین مادها و لیدیان‌ها رخ داد. با وقوع رویداد نجومی مذکور، این جنگ را «نبردِ ایکلیپس» (Battle of the Eclipse) نام‌گذاری کردند.

اسحاق اسموف (Isaac Asimov) به عنوان یک نویسنده داستان‌های علمی و تخیلی، خاطر نشان کرد این اولین نبرد بزرگ تاریخی است که تاریخی دقیق برای آن وجود دارد. مورخان نیز بر این باورند که این اولین پدیده علمی بود که پیش‌بینی دقیقی برای آن صورت گرفت.

حامیان تالس استدلال می‌کنند که او قادر بود تاریخ و زمان احتمالی یک خورشید گرفتگی را با استفاده از چرخه ساروس (Saros Cycle) پیش‌بینی کند. چرخه‌ای 18 ساله که در آن الگوهای ماه و خورشید تکرار می‌شوند.

اولین شواهد از چرخه ساسورس به 500 سال قبل از میلاد مسیح به تمدن بابلیان بازمی‌گردد. اما این احتمال وجود دارد که اطلاع از چنین پدیده‌ای، به مدت‌ها قبل‌تر از آن تعلق داشته باشد و تالس ضمن سفر به بابل آن را فرا گرفته بود.

4- خورشید گرفتگی آناکساگوراس ( 478 سال پیش از میلاد مسیح – یونان)

خورشید گرفتگی تاریخی

با استناد بر نوشته‌های یکی از قدیمی‌ترین مورخان یونانی با نام پلوتارخ (Plutarch) و دیگر نویسندگان باستانی، آناکساگوراس (Anaxagoras) به عنوان فیلسوف پیشاسقراطی اولین کسی بود که علت اصلی وقوع پدیده خورشید گرفتگی را کشف کرد. در واقع او نخستین فردی که فهمید خورشید گرفتگی پدیده‌ای است که با دخالت کره ماه رخ می‌دهد و این یک تغییر مستقل در خورشید نیست.

جزئیات دقیق‌تری از نحوه اطلاع یافتن آناکساگوراس از واقعیت امر در دسترس نیست. اما مورخان استدلال می‌کنند که او با توجه به توضیحات ملوانان و ماهی‌گیران بندر آتن از وقوع پدیده خورشید گرفتگی، تدریجی بودن این فرآیند را تشخیص داده است. در واقع آناکساگوراس متوجه شد که سایه مربوط به این پدیده در ابتدا فقط از یک منطقه خاص قابل دیدن است و رفته رفته از مناطق دیگر نیز قابل مشاهده خواهد بود.

اخترشناسان با محاسبات دقیق متوجه شدند که این خورشید گرفتگی تاریخی، در 17 فوریه و در تاریخی حدود 478 سال پیش از میلاد مسیح به وقوع پیوسته و از شهر آتن و محل زندگی آناکساگوراس قابل مشاهده بوده است. بر اساس این مشاهدات، او حتی توانست اندازه ماه و خورشید را نیز مورد محاسبه قرار دهد. آناکساگوراس معتقد بود که کره ماه به اندازه شبه جزیره پلوپونز در یونان و اندازه خورشید چندین برابر ماه است.

5- خورشید گرفتگی هیپارخوس ( 189 سال پیش از میلاد مسیح – یونان و مصر)

خورشید گرفتگی تاریخی

بر اساس نوشته‌های کلاودیوس بطلمیوس (Claudius Ptolemy) به عنوان ستاره‌شناس مصری-یونانی، هیپارخوس اولین فردی بود که موفق شد فاصله زمین تا ماه را به کمک یک خورشید گرفتگی قابل مشاهده از مصر و یونان مورد محاسبه قرار دهد. اخترشناسان مدرن، بر این باورند که این خورشید گرفتگی تاریخی در تاریخ 14 مارس و در حدود 189 سال پیش از میلاد مسیح به وقوع پیوسته است.

هیپارخوس یکی از ستاره‌شناسان شناخته شده در زمان خود بود که 20 سال از عمر خویش را صرف مشاهده پدیده‌های خورشید گرفتگی و ماه گرفتگی کرد. پدیده مذکور در یونان یک خورشید گرفتگی کلی و در اسکندریه مصر جزئی بود. هیپارخوس توانست با بررسی فواصل این دو منطقه، فاصله ماه از سطح زمین را مورد محاسبه قرار دهد.

او با برآورد فاصله بین این دو منطقه در مصر و یونان، توانست فاصله زمین تا ماه را در حدود 429 هزار کیلومتر محاسبه کند. این رقم، تنها 11 درصد بیشتر از محاسبه امروزی اخترشناسان است.

6- خورشید گرفتگی هالی (Halley) – سال 1715 میلادی – انگلستان

خورشید گرفتگی تاریخی

ستاره‌شناس معروف آلمانی با نام یوهانس کپلر (Johannes Kepler)، با ارائه مفاهیم دقیقی از واقعیت خورشید گرفتگی و ماه گرفتگی طی سال‌های 1604 الی 1605 میلادی، توانست به درک کاملا صحیحی از واقعیت این پدیده‌ها اشاره کند. اما متاسفانه او در سال 1630 چشم از جهان بست و هیچ‌گاه نتوانست پیش‌گویی‌های خود را به شکلی موثر به اثبات برساند.

افتخار پیش‌بینی علمی اولین خورشید گرفتگی تاریخی ، به ستاره‌شناس مشهور انگلیسی یعنی ادموند هالی (Edmund Halley) تعلق دارد، به افتخار دستاوردهای قابل تقدیر او، عنوان دنبال‌دار هالی نیز از نام ایشان اقتباس شده است.

در سال 1705 میلادی، او از وقوع یک خورشید گرفتگی تاریخی در سراسر انگلستان در تاریخ 3 می خبر داد. یافته‌های او، بر نظریه گرانش جهانی ایزاک نیوتن (Isaac Newton) تکیه داشت و بر همین اساس هیچ نقصی در این پیش گویی مشاهده نشد.

هالی همچنین نقشه‌ای از مسیر خورشید گرفتگی را نیز منتشر کرد و از ستاره شناسان و اعضای عمومی خواست که مشاهدات خود را از این رویداد ارائه دهند.

هالی خودش نیز به تماشای این خورشید گرفتگی حلقه‌ای نشست. این خورشید گرفتگی تاریخی به گونه‌ای بود که تنها یک حلقه طلایی از خورشید قابل مشاهده بود و منظره‌ای زیبا را به نمایش می‌گذاشت. لازم به ذکر است که پیش‌بینی هالی و محاسبات او، تنها درصد بسیار کوچکی در زمان و مسافت خطا داشت.

7- خورشید گرفتگی حلقه الماس بیلی (Baily) – سال 1836 میلادی – اسکاتلند

خورشید گرفتگی تاریخی

مشاهده ادموند هالی از اولین خورشید گرفتگی حلقه‌ای در سال 1715 میلادی، یکی از مهم‌ترین رویدادهای ستاره‌شناسی در دنیای دانش به شمار می‌رفت. خورشید گرفتگی تاریخی هالی را به عنوان خورشید گرفتگی حلقه الماس نیز می‌شناسند. در طی این رویداد، قسمت‌هایی از نور خورشید در قالب نقطه‌هایی نورانی ظاهر گشته و یک حلقه درخشان را تشکیل می‌دادند. ادموند هالی خود نیز توانست علت وقوع این پدیده را شرح دهد. پستی و بلندی‌های موجود در لبه ماه، موجب می‌شد برخی نقاط با ارتفاع بیشتر جلوی رسیدن نور خورشید به چشمان ناظر را بگیرند در حالی که نور خورشید از نقاطی با ارتفاع پایین‌تر خود را به زمین می‌رساندند.

مشابه همین پدیده، در سال 1836 میلادی و در اسکاتلند به وقوع پیوست. این خورشید گرفتگی حلقوی با نام حلقه الماس بیلی شناخته شد و از آن زمان تاکنون نیز آن را به همین عنوان نام‌گذاری کرده‌اند.

نظیر همین پدیده نیز در سال 2009 در کشور ژاپن توسط ستاره‌شناسان مورد مشاهده قرار گرفت. پدید خورشید گرفتگی حلقه الماس در ژاپن، در آخرین لحظات خود تنها یک مهره از این حلقه درخشان و زیبا را به نمایش گذاشت.

8- خورشید گرفتگی شمال اروپا – سال 1851 میلادی

خورشید گرفتگی تاریخی

خورشید گرفتگی کلی در سال 1851 میلادی و در شمال اروپا نیز در لیست 10 خورشید گرفتگی تاریخی دنیای نجوم به شمار می‌رود. این اولین پدیده علمی بود که انجمن اخترشناسی سلطنتی بریتانیا (RAS) و شمار دیگری از شتاره‌شناسان برای تماشای آن به شمال اروپا سفر کردند.

در مشاهدات اولیه مربوط به خورشید گرفتگی کلی در شمال اروپا، گزارشاتی از مشاهده لایه گازی کروموسفر وجود دارد که توسط ستاره شناس بریتانیایی با نام جورج ایری (George Airy) به عنوان یکی از اعضای RAS به ثبت رسید.

او در ابتدا تصور می‌کرد که موفق به تماشای کوهستان‌های روشن در خورشید شده، اما ستاره‌شناسان بعدها متوجه شدند که چیزی که به ثبت رسیده، در واقع گازی شفاف با نام اسپیکول‌ بوده که نمایی ناهموار را به کروموسفر می‌دهد.

یک گزارش معروف از خورشید گرفتگی کلی در شمال اروپا نیز وجود دارد که توسط یکی دیگر از اعضای RAS با نام جان کاوچ آدامز (John Crouch Adams) به ثبت رسید. او چند سال قبل‌تر از این رویداد موفق شده بود مدار سیاره نپتون را بر اساس میزان انحراف سیاره اورانوس مورد محاسبه قرار دهد. بخشی از این گزارش را در زیر می‌خوانید:

مشاهده این پدیده، احساس عجیب و غریبی را در ذهن من ایجاد کرد که هرگز نمی‌توانستم آن را فراموش کنم. در کنار این، یک احساس غیرارادی از تنهایی و اضطراب مرا فرا گرفت. گروهی که در ابتدای این سفر علمی در حال شادی و گفتگو با هم بودند، در این لحظه همگی سکوت اختیار کرده و در حال تماشای این رویداد متحیرکننده بوند. من نیز بر روی زمینه نشسته بودم و کلاغ تنها حیوانی بود که در نزدیکی من بود. او نیز همچون ما آشفته و مضطرب به نظر می‌رسید و شروع به پروازی نامعلوم و بی هدف در ارتفاعی نزدیک به زمین کرد.

اولین تصویر از خورشید گرفتگی کلی سال 1851 میلادی، توسط ژولیوس بروکوسکی (Julius Berkowski) و در رصدخانه سلطنتی کونیگسبرگ (Royal Observatory in Konigsberg) به ثبت رسید.

9- خورشید گرفتگی هند – سال 1868 میلادی

خورشید گرفتگی تاریخی

در 16 آگوست 1868 میلادی، ستاره‌شناس فرانسوی با نام ژول جانسن (Jules Janssen) توانست تصاویری از خورشید گرفتگی کلی در شهر گنتور (Guntur) کشور هندوستان را به ثبت برساند.

او با آنالیز تصویر تهیه شده توسط دستگاه طیف سنج، متوجه وجود یک خط روشن در قسمت زرد رنگ طیف خورشید شد. این پدیده، بیانگر وجود یک گاز ناشناخته در اتمسفر خورشید بود.

در ابتدا، جانسن تصور میکرد که خط روشن توسط عنصر سدیم ایجاد شده است. اما چند ماه بعد از این اکتشاف، نورمن لاکیر (Norman Lockyer) به عنوان ستاره‌شناس انگلیسی همان طیف نور را در روشنی روز مشاهده کرد و اظهار داشت که نمی‌توان آن را به هیچ عنصر شناخته شده‌ای نسبت داد.

این اکتشاف از سوی نورمن، با نام «هلیوم» نام‌گذاری شد. این عنوان، برگرفته از ترجمه یونانی خورشید با نام «هلیوس» است.

با وجود آنکه ستاره‌ها سرشار از هلیوم هستند، این عنصر در زمین بسیار کمیاب است؛ چرا که این عنصر بسیار سبک بوده و به راحتی از اتمسفر خارج می‌شود.

پس از کشف این عنصر در خورشید، وجود هلیوم در زمین تا 30 سال بعد نیز ناشناخته باقی ماند. سرانجام یک شیمیدان اسکاتلندی با نام ویلیام رمزی (William Ramsay) توانست اختراع این عنصر در زمین را نیز به نام خود ثبت کند.

این تصویر ناسا، خورشید را طول موج‌های فرابنفش حاصل از اتم‌های هلیوم نشان می‌دهد.

10- خورشید گرفتگی آلبرت انیشتین – سال 1919 میلادی – آفریقا و آمریکای جنوبی

خورشید گرفتگی تاریخی

تئوری نسبیت عام آلبرت انیشتین که بین سال‌های 1907 تا 1915 میلادی مطرح شد، تاثیر گرانش بر نور را مورد بررسی قرار داد. در اساس این نظریه، پرتوهای نوری در هنگام عبور از اجسام سنگین همچون خورشید دچار خمیدگی می‌شوند.

اما اولین اثبات برای نظریه آلبرت انیشتین تا سال 1919 مقدر نشد. این نظریه، برای اولین بار با خورشید گرفتگی تاریخی در آفریقا و آمریکای جنوبی مورد آزمایش عملی قرار گرفت.

ستاره‌شناسان بریتانیایی یعنی آرتور ادینگتون (Arthur Eddington) و فرانک واتسون دیسون (Frank Watson Dyson) برای مشاهده این رویداد به جزیره پرینسیپ (Principe)، به آفریقا سفر کردند.

آن‌ها با اندازه‌گیری دقیق مکان‌های تحت پوشش توسط این خورشید گرفتگی تاریخی ، به استقبال آن رفته و محل دقیق ستاره‌های درخشانی همچون خوشه ستاره‌ای حوریان دریایی (The Hyades) در صورت فلکی برج ثور (Taurus) را تعیین کردند.

این ستاره‌شناسان در لحظه وقوع خورشید گرفتگی مذکور، تصاویری را از این ستاره‌های پر نور خوشه ستاره‌ای حوریان دریایی به ثبت رساندند. نتایج این آزمایش به شکل اعجاب‌آوری با نسبیت عام مطابقت داشت! نور این ستاره‌ها ضمن نزدیک شدن به خورشید در چنین شرایطی دچار خمیدگی میشد، در نتیجه این ستاره‌ها در نمای دیگری از موقعیت واقعی خود به نمایش در می‌آمدند؛ درست همانطور که انیشتین پیش‌بینی می‌کرد!

مشاهدات بعدی خورشید گرفتگی سال 1922 در آفریقا، اقیانوس هند و استرالیا نیز توانستند نظریه نسبیت عام آلبرت انیشتین را با قطعیت به اثبات برسانند.

[ad_2]

لینک منبع