نحوه اعطای Permission به ماشین مجازی در ESXI

[ad_1]

 

زمانی که ESXI  را نصب  می کنید و چندین ماشین مجازی در داخل آن اضافه می کنید، و حالا قصد دارید از بین ماشین های مجازی به یکی از کاربران دسترسی بدهید که بتواند تنها با ماشین مجازی مورد نظر دسترسی داشته باشد.
کافیست وارد کنسول مدیریتی ESXI شوید، وارد قسمت Virtual Machines شوید. در اینجا لیست ماشین های مجازی موجود در ESXI را مشاهده می کنید.

Permission Machine

سپس بر روی ماشین مجازی که قصد دارید Permission اعطا کنید، کلیک راست و گزینه Permissions را انتخاب نمایید.

Permission Machine

در پنجره Manage Permission، از سمت چپ می توانید ماشین مجازی که قرار است به آن ها Permission دهید را مشاهده کنید.
برای اضافه کردن کاربر بر روی Add user کلیک کنید.

سپس در مرحله بعدی در کادر Select a user کاربر مورد نظر خود را مشخص کنید.
در کادر Select a role باید Permission مورد نظر خود را مشخص کنید.
در اینجا من Read only را انتخاب می کنم تا کاربر مورد نظرم فقط بتواند به این ماشین مجازی دسترسی داشته باشد و نتواند هیچ تغییری در آن ایجاد کند.

در آخر بر روی Add user کلیک کنید.

Permission Machine

مطلب قبلی تاخیرِ ارسال ایمیل در Microsoft Office Outlook
مطلب بعدی نحوه غیر فعال کردن حساب مهمان در اوبونتو








[ad_2]

لینک منبع

تغییر آدرس آی پی VCSA 6.5 از طریق وب کلاینت

[ad_1]

بعد از پیاده سازی vCenter Server Appliance شما می توانید تنظیمات IP کارت شبکه آن را ویرایش نمایید. در این آموزش به نحوه تغییر تنظیمات کارت شبکه در اپلاینس لینوکسی وی سنتر خواهیم پرداخت.

اما ذکر دو نکته قبل از تغییر آدرس آی پی ضروری و جالب توجه است.

برای اینکه بتوانید آدرس آی پی کارت شبکه VCSA را تغییر دهید ، لازم است که در زمان پیاده سازی آن ، System Name را به صورت FQDN تعریف کرده باشید. اگر در زمان Deploy به جای FQDN از آدرس IP به عنوان System Name استفاده کرده باشید ، به هیچ عنوان امکان تغییر IP کارت شبکه وجود نخواهد داشت. چرا که از System Name به عنوان Network Identifier اصلی استفاده می شود. در چنین شرایطی دو راه پیش روی شما خواهد بود.

راه کار اول : VCSA را دوباره نصب کنید !!!

راه کار دوم : در صورتی که هدف شما از تغییر IP اضافه شدن یک Default Gateway دیگر یا ارتباط با Range متفاوتی از آدرس های IP است و این امکان وجود دارد که هم زمان از IP قبلی و IP جدید با هم استفاده شود ، شما می توانید به راحتی یک کارت شبکه دیگر را به VCSA اضافه کنید و تنظیمات مورد نیاز جدید خود را بر روی آن انجام دهید. اما با این کار آدرس IP قبلی نیز همچنان اشغال می ماند. بنابراین ، اگرچه راه کار اول مسخره و ناکارآمد به نظر می رسد ، اما در بعضی شرایط شما مجبور به اجرای راه کار اول هستید.

نکته دومی که قبل از تغییر آی پی باید به آن توجه نمایید این است که کاربری که توسط آن از طریق Web Client به vCenter لاگین می کنید ، بایستی عضو گروه SystemConfiguration.Administrators در SSO یا vCenter Single Sign-On باشد.

تغییر IP کارت شبکه در vCenter Server Appliance

ابتدا از طریق Web Client به vCenter لاگین کنید. کلید های ترکیبی Ctrl + Alt + 1  را بفشارید تا وارد Home شوید. در زیر مجموعه Administration بر روی System Configuration کلیک نمایید.

System Configuration در vCenter شامل دو بخش Nodes و Services می باشد. بر روی Nodes کلیک کنید.

Change IP Address of VCSA 2

Node مربوط به vCenter را انتخاب نمایید. ( معمولا در این قسمت به ازای هر یک از اجزای vCloud Suite یک Node وجود دارد. )

سربرگ Manage و سپس از ستون سمت چپ گزینه Networking و در انتها دکمه Edit را کلیک کنید.

تنظیمات مربوط به nic مورد نظر را با استفاده از علامت فلش کوچک ، باز کنید. در اینجا ما قصد داریم برای مثال آدرس IP مربوط به nic 1 را ویرایش نماییم. همان طور که مشاهده می کنید ویرایش تنظیمات IP به  راحتی از این قسمت میسر است. پس از اعمال تغییرات دلخواه ، Ok را کلیک نمایید.

دقت داشته باشید که در صورتی که آدرس IP که قصد تغییر آن را دارید ، همان آدرسی باشد که از طریق آن به WebClient متصل هستید ، ارتباط شما با vCenter قطع می گردد. به همین دلیل ، حتما پس از انجام این مهم ، vCenter را Refresh نمایید.

 

[ad_2]

لینک منبع

رفع خطای Network Bridge در VMware Workstation

[ad_1]

یکی از Error هایی که در بعضی از مواقع هنگام استفاده از نرم افزار VMware WorkStation رخ می دهد ، عدم امکان استفاده از کارت شبکه در حالت Bridge است. ( اگر درباره Mode های مختلف کارت های شبکه اطلاعات کمی دارید ، به مقاله همکارم در وب سایت تک تیک در این لینک مراجعه نمایید. )
برای مثال ممکن است شما با پیغام خطایی مانند تصویر زیر روبه رو شوید.

The network bridge on device VMnet0 is not running. The virtual machine will not be able to …

این مشکل معمولا به دلیل حذف یا عدم وجود سرویس VMware Bridge Protocol در کارت شبکه اصلی سیستم روی می دهد. برای حل آن به این روش عمل کنید.
در ابتدا همه ماشین های مجازی را در VMware Workstation خاموش نمایید. سپس به پنجره تنظیمات کارت شبکه فیزیکی و اصلی ویندوز مراجعه و ب روی Install کلیک کنید.
گزینه Service را انتخاب و بر روی Add کلیک نمایید.
Network Bridge on Device VMnet0 is not Running 3در پنجره بعدی VMware, inc. را برگزینید و سرویس VMware Bridge Protocol را انتخاب و سپس بر روی Ok کلیک کنید.
همان طور که در تصویر زیر مشاهده می شود ، اکنون سرویس VMware Bridge Protocol بر روی کارت شبکه اصلی نصب و فعال شده است.
حال در نرم افزار VMware WorkStation از منوی Edit گزینه Virtual Network Editor را برگزینید.
دکمه Change Settings را انتخاب نمایید.
بر روی Restore Defaults کلیک کنید ودر پنجره باز شده Yes را کلیک نمایید. ( دقت داشته باشید که همه تنظیمات شبکه مجازی VMware WorkStation به حالت پیش فرض باز خواهد گشت )
از لیست سوئیچ های مجازی VMnet0 را یا هر سوئیچی را که مایل هستید ، در حالت Bridge عمل کند را انتخاب نمایید و آن را بر روی Bridged قرار دهید. فراموش نکنید که در منوی آبشاری Bridged to کارت شبکه فیزیکی و اصلی سیستم انتخاب شده باشد.
بر روی Ok کلیک کنید.
اکنون کافی است به تنظیمات ماشین مجازی مورد نظرتان مراجعه نمایید و کارت شبکه آن را بر روی Mode مربوط به Bridge تنظیم نمایید. در نهایت بر روی Ok کلیک کنید. در این حالت ماشین مجازی می تواند به راحتی با شبکه خارجی یا External در ارتباط باشد.

[ad_2]

لینک منبع

نحوه اضافه کردن کاربر در ESXI Web Client

[ad_1]

فرض کنید سروری در سازمان وجود دارد که در آن ESXI نصب کرده اید و حالا می خواهید به بعضی از کاربران دسترسی با مجوز های مشخصی بدهید که بتوانند به سرور ESXI متصل شوند.
قبل از اینکه بخواهیم وارد مرحله عملی شویم بهتر است با چند اصطلاح آشنا شویم تا با روند کار آشنایی کامل داشته باشیم.
Permission (اجازه دسترسی): اجازه دسترسی در واقع خاصیت یک شی است. مثل فایل که به یک کاربر یا گروه داده می شود. و نوع دسترسی کاربر و اجازه دسترسی آن را مشخص می کند مثل (خواندن، تغییر و پاک نمودن و غیره)

Privilege (حق دسترسی): حق دسترسی در واقع به یک کاربر یا گروه داده می شود نه شی. و این حق را برای کاربر در نظر می گیرد تا بتواند دسترسی هایی که معمول نیست را داشته باشد. حق دسترسی نسبت به اجازه دسترسی ارجحیت خواهد داشت. فرض کنید اجازه دسترسی به یک فایل در قسمت Permission به شما داده نشده است. اما کاربر شما حق دسترسی به شی مورد بحث را دارد. شما می توانید اجازه دسترسی به فایل را برای خود ایجاد کنید.

Role (نقش): مجموعه ای از Privilege ها و Permission ها یک نقش را ایجاد می کنند.

برای اینکه بتوانید یک کاربر در ESXI ایجاد کنید، در ابتدا وارد صفحه مدیریت وب ESXI شوید.
وارد قسمت Manage شوید، سپس وارد سربرگ Security & users شوید. حالا وارد قسمت User’s شوید.
که در این قسمت می توانید لیست کاربران موجود در ESXI را مشاهده کنید.
برای ایجاد یک کاربر جدید بر روی Add users کلیک کنید.

Add a Local ESXi User

در پنجره باز شده اطلاعات کاربر را وارد کنید.
در قسمت User name نام کاربری را وارد کنید.
در قسمت Description می توانید یک توضیحات مختصری را وارد کنید.
در قسمت Password  و Confirm Password یک رمز عبور  complexity (ترکیبی از حروف کوچک و بزرگ و اعداد میباشد)  وارد کنید.

Add a Local ESXi User

همانطور که در لیست مشاهده می کنید یک کاربر جدید بنام Alavi ایجاد کردیم.

Add a Local ESXi User

حالا باید Roles مورد نظر خود را ایجاد کنیم، در  همین سربرگ وارد قسمت Roles شوید.
به صورت پیش چندین Role اصلی را ESXI ایجاد می کند که می توانید از همین Role ها استفاده کرد، اما اگر می خواهید Role خود را ایجاد کنید بر روی Add role کلیک کنید.

Add a Local ESXi User

در ابتدا یک نام در کادر Role name باید وارد کنید.
و مهم ترین بخش در قسمت Privilege می باشد که باید Permission مورد نظر خود در این قسمت وارد کنید. که براساس نیاز خود انتخاب کنید و سعی کنید به هر کسی دسترسی کامل ندهید.
در آخر بر روی Add کلیک کنید.

Add a Local ESXi User

تا اینجای سناریو ما کاربر و Role مورد نظر خود را ایجاد کرده ای، و حالا می خواهیم Role خود را به کاربر مورد نظر اختصاص دهیم.
برای اینکار وارد قسمت Host شوید، سپس بر روی Action کلیک کنید، و گزینه Permissions را انتخاب کنید.

Add a Local ESXi User

در پنجره Manage Permissions می توانید لیست کاربرانی که به آن Role اختصاص داده شده است را مشاهده کنید.
بر روی Add user کلیک کنید.

Add a Local ESXi User

در مرحله بعدی از قسمت Select a user کاربر مورد نظر خود را انتخاب کنید، و از قسمت Select a role هم role مورد نظر را مشخص کنید.
و در آخر بر روی Add user کلیک کنید.

Add a Local ESXi User

همانطور که مشاهده می کنید توانستیم با کاربر ایجاد شده به ESXI وارد شویم.

Add a Local ESXi User

[ad_2]

لینک منبع

پورت های مهم در VMware vCenter Appliance

[ad_1]

یکی از مسائلی که در طراحی شبکه ها بسیار مهم است ، دانستن پورت های مورد نیاز برای کار با سرویس ها و نرم افزارهای مختلف است. در این مقاله ، پورت های مهم Applience vCenter و کاربرد هر یک را توضیح خواهیم داد.

VMware vCenter برای کارکرد صحیح نیازمند این است بتواند اطلاعات را به تمام هاست ها ارسال کند و از سوی دیگر ، Data را از همه vSphere Client ها ( یا وب کلاینت ها ) دریافت نماید.

بنابراین در ادامه نگاهی اجمالی خواهیم داشت به همه پورت های مورد نیاز و همچنین توضیح خواهیم داد که vCenter از آن ها چه استفاده هایی می کند.

پورت ۸۰

پورت ۸۰ در vCenter مانند بیش تر نرم افزارها برای ایجاد ارتباط HTTP استفاده می شود. البته در vCenter کلیه درخواست هایی که از طریق پورت ۸۰ دریافت می شوند به پورت ۴۴۳ Redirect خواهند شد. به همین دلیل هم هست که اگر شما به صورت تصادفی آدرس را به جای HTTPS با HTTP وارد نمایید ، به صورت اتوماتیک با HTTPS متصل می شوید.

پورت ۴۴۳

پورت پیش فرضی است که vCenter از طریق آن درخواست های vSphere Client را دریافت می کند. اگر شما این پورت پیش فرض را تغییر دهید ، در زمان اتصال به vCenter از طریق vClient باید آدرس پورت را نیز علاوه بر IP وارد نمایید. برای مثال : ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱:۳۳۳۳

پورت ۹۰۲

پورت پیش فرض برای ارسال اطلاعات به سمت سرورهای ( هاست ) تحت مدیریت است. هاست های تحت مدیریت نیز از طریق پروتکل UDP بر روی همین پورت ۹۰۲ سیگنال های Heartbeat را به سمت vCenter ارسال می کنند.

دقت داشته باشید ، که این پورت باید بر روی کلیه تجهیزاتی که بین هاست ها و vCenter های شما در نقاط مختلف سازمان وجود دارد باز باشد. ( این تجهیزات شامل روتر و فایروال ها می شوند )

و در نهایت vSphere Client نیز برای اجرای کنسول ماشین های مجازی از همین پورت استفاده می کند ! ( در vCenter های ویندوزی این وظیفه بر عهده پورت ۹۰۳ است )

پورت ۵۱۴ و ۱۵۴۱

هر دو پورت برای دسترسی vSphere Syslog Collector Server استفاده می شوند. ۱۵۴۱ این کار را با استفاده از گواهینامه SSL انجام می دهد.

پورت های ۹۰۹۰ و ۹۴۴۳

پورت ۹۰۹۰ مربوط به سرویس HTTP بر روی vSphere Web Client و پورت ۹۴۴۳ نیز برای دسترسی به  HTPPS در Web Client است.

پورت ۲۲

این پورت نیز یکی از مشهورترین و پر استفاده ترین پورت ها برای دسترسی به vCenter است. جهت دسترسی SSH به VMware vCenter Appliance دسترسی به پورت ۲۲ ضروری است.

 

 

[ad_2]

لینک منبع

OpenStack چیست؟

[ad_1]

OpenStack یکی از راه کارهای خلاقانه زیرساخت به عنوان سرویس ، Infrastructure as a Service یا همان IaaS به صورت Open Source است که به منظور ایجاد و مدیریت حجم بالایی از ماشین های مجازی در دیتاسنترها استفاده می شود.

درواقع از اُپن استک به عنوان راهکاری جهت ایجاد سرویسی مانند سرویس ابری آمازون ، یا Azure مایکروسافت در درون سازمان بهره می گیرند. این پلت فرم به صورت رایگان و تحت لایسنس Apache 2.0 عرضه شده است. ممکن است آن را با نام لینوکس ابری نیز بشناسید. OpenStack را می توان مشابه Eucalyptus یا Apache CloudStack نیز دانست و با آن ها مقایسه نمود.

اُپن استک از معماری ماژولار بهره مند است و در حال حاضر شامل هفده جز مختلف می شود. در ادامه با وظیفه هر یک از این اجزا آشنا می شویم.

Nova

وظیفه آماده سازی ماشین های مجازی را بر اساس تقاضا بر عهده دارد.

Swift

یک Storage System مقیاس پذیر را مهیا می نماید. این سیستم ذخیره سازی از Object Storage نیز پشتیبانی می نماید.

در کل سه نوع معماری ذخیره سازی بر اساس روش دسترسی داده وجود دارد. دسترسی به صورت File System ، Block Base و Object Base از انواع معماری های دستیابی به داده ها هستند.

Cinder

ارئه دهنده Persistent Block Storage ای که از طریق Swift محیا شده است به ماشین های مجازی می باشد.

Glance

یک کاتالوگ و مخزنِ ایمیج های تهیه شده از ماشین های مجازی است.

Keystone

مسئول احراز هویت و تعیین دسترسی همه سرویس های OpenStack است.

Horizon

هاریزون ، کامپوننت دوست داشتنی است برای کاربرانی که از کار در محیط خشک خط فرمانی بیزار هستند. 😀 این جز در واقع وظیفه محیا ساختن User Interface بر پایه وب را برای دسترسی به سرویس های مختلف OpenStack بر عهده دارد.

Neutron

ایجاد بستر شبکه ، اتصال شبکه به عنوان سرویس یا Network Connectivity as a Service بین دیوایس هایی که توسط اُپن استک مدیریت می شوند را بر عهده دارد.

Ceilometer

نقطه ارتباطی سیستم های مختلف صدور فاکتور و قبض برای OpenStack  هست ( گفته شد که OpenStack در اصل برای این ارائه شده است که بتواند محیطی مانند Microsoft Azure یا سرویس ابری گوگل یا آمازون را در درون هر دیتاسنتری پیاده سازی نماید. بنابراین وجود یک جز برای محاسبه کارکرد و استفاده ماشین های مجازی لازم است ، که بر اساس مقدار استفاده هر کاربر ، هزینه آن تعیین گردد. )

Heat

سرویس فراهم سازی Orchestration جهت سرویس های ابری مرکب را بر عهده دارد.

Trove

امکان Database as a Service یا همان پایگاه داده به عنوان سرویس را فراهم می کند. یکی از جذابیت های Trove این است که هم از Relational Database Engine ها مانند Oracle و Microsoft SQL و هم از non-Relational Database Engine ها مانند Maria DB پشتیبانی می نماید.

Sahara

فراهم آورنده سرویس های پردازش داده برای منابع تحت اختیار OpenStack می باشد.

Ironic

سرویس تهیه ماشن های Bare Metal است.

Zaqar

یک سرویس ابری Messaging ابری جهت Web Developer ها است.

Manilla

فراهم کننده یک Open API جهت امکان برنامه نویسی بر روی OpenStack به منظور دست یابی به ویژگی های سفارشی و جدید و خلاقانه است.

Designate

یک REST API به صورت Multi-Tenant برای مدیریت DNS می باشد.

SearchLight

امکان جست و جو در بین سرویس های متفاوت OpenStack توسط SearchLight تامین می گردد.

Barbican

باربیکان یک REST API برای ارائه امکان Secure Storage و مدیریت دیتاهای محرمانه است.

۱۷ سرویسی که توضیح داده شد ، سرویس های اصلی موجود در OpenStack هستند  که تا تاریخ نگارش این مقاله در وب سایت تک تیک وجود دارند.

جالب است بدانید که OpenStack توسط سازمان ملی هوانوردی و فضایی آمریکا یعنی NASA و شرکت RackSpace در حال توسعه می باشد. در واقع علت پشتیبانی OpenStack  از non-Relational Database نیز همین موضوع است. همان طور که می دانید ، دیتابیس های به اصطلاح غیر خویشاوندی کارایی بیشتری برای نگه داری Big Data دارند. در سازمان ناسا یک سرویس کلودِ Networking و Data Storage به نام Nebula وجود دارد. ( نبولا به معنی سحابی است ) Nebula به دلیل کارایی پردازش بسیار بالای Data Set های علمی که دانشمندان با آن ها کار می کنند بسیار مشهور است. جهت اطلاعات بیشتر درباره Data Set ها و قابلیت هایی که non-Relational Database ها برای دانشمندان فراهم می کنند  ، سوالات خود را در بخش نظرات وب سایت تک تیک در این مورد مطرح کنید.

از سپتامبر ۲۰۱۲  ، اُپن استک به عنوان یک سازمان مستقل غیرانتفاعی فعالیت خود را ادامه می دهد. جامعه Open Stack زیر نظر یک هیئت مدیره که اعضای آن شامل رقبای مستقیم و غیر مستقیم مانند Intel ، VMware و IBM هست ، فعالیت می نماید.

در آینده مقاله های بیشتری را درباره Open Stack و سرویس های مشابه در وب سایت تک تیک مطالعه خواهید نمود.

 

[ad_2]

لینک منبع

قابلیت جالب پیغام روزانه در vSphere Web Client

[ad_1]

یکی از قابلیت های نه چندان شناخته شده و جالب vSphere Web Client که در محیط های Enterprise و در زمان تعدد Administrator ها و Technician های مجازی سازی کاربرد دارد ، ویژگی Message of the Day است. فرض کنید ، شما به عنوان مدیر بخش Virtualization در سازمان بخواهید ، تمام کارمندان تان را که در شیفت های مختلف کاری با vSphere Web Client کار می کنند از موضوع مهم یا وظیفه مهمی که باید انجام دهند با خبر کنید.

در این صورت با استفاده از این ویژگی می توانید پیغام خود را به همه کارمندان اطلاع دهید.

فعال سازی Message of the Day

وارد محیط vSphere Web Client  شوید. ( محیط Flash ) بر روی نام سایت Click و سپس از زبانه Configure از زیرمجموعه Settings گزینه Message of the Day را انتخاب کنید.

 

پیغام دلخواه خود را در پنجره Set Message of the Day بنویسید و بر روی Ok کلیک کنید.

Message of the Day vCenter 2

همان طور که مشاهده می کنید ممکن است پیغام به صورت زیر برای شما نمایش داده شود.

در صورتی که به صورت بالا نمایش داده نشود ، ممکن است مانند تصویر زیر Web Client به کاربر اعلام کند که یک پیغام خوانده نشده دارد.

برای مشاهده پیغام در چنین حالتی باید به مسیر Message of the Day در Site Configuration مراجعه نمایید.

می توانید سیاست های سازمان را طوری تعریف کنید که Virtualization Administrator ها و Technician ها موظف به بررسی هر روزه پیغام ها در شروع شیفت کاری خود باشند. در این صورت این ویژگی بسیار مفید خواهد بود.

در صورتی که این آموزش برای شما مفید است ، لطفا آن را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

 

 

 

[ad_2]

لینک منبع

ایجاد کاربر در vCenter از طریق vSphere Web Client

[ad_1]

در این سناریو بسیار ساده که می تواند جز پیکربندی اولیه vCenter باشد ، نحوه ساخت یک حساب کاربری و اختصاص دسترسی Administrator به آن را بر روی  Data Center از طریق Web Client آموزش خواهیم داد.

ایجاد حساب کاربری در vCenter

ابتدا با حساب کاربری که دسترسی کافی به vCenter دارد از طریق vSphere Web Client لاگین نمایید. بر روی آیکن Home کلیک کنید.

Administration را از منو انتخاب نمایید.

Add User to VMware vSphere 2

از زیر مجموعه Single Sign-On گزینه Users and Groups را برگزینید.

بر روی علامت Plus  ➕ کلیک کنید.

مشخصات کاربری که قصد ایجاد آن را دارید وارد نمایید.

همان طور که مشاهده می نمایید حساب کاربری ایجاد می شود و در لیست اضافه می گردد.

اما هنوز این کاربر دسترسی برای مدیریت زیرساخت مجازی را از طریق  vCenter نخواهد داشت. دوباره بر روی آیکون Home کلیک و از بخش Navigator گزینه Host and Clusters را برگزینید.

زبانه Permissions و سپس Plus ➕ را کلیک نمایید.

 

بر روی دکمه Add کلیک کنید.

حساب کاربری را که ایجاد کرده اید انتخاب و بر روی Add و سپس Ok کلیک نمایید.

دقت کنید که گزینه Administrator از بخش Assigned Role انتخاب شده باشد و بر روی Ok کلیک کنید.

اکنون نقش Administrator یا مدیر سیستم به کاربری که تازه ایجاد کرده اید تعلق گرفته است.

اگر این آموزش برای شما مفید است ، لطفا آن را با دوستان تان به اشتراک بگذارید.

 

 

[ad_2]

لینک منبع

Execution Policy در Windows PowerShell

[ad_1]

یک از قابلیت های Windows PowerShell توانایی اجرای اسکریپت ها است. باید بدانیم که PowerShell ویندوز از نظر پالیسی  اجرای اسکریپت ها در چهار حالت مختلف قابل اجرا است. در این آموزش کوتاه تفاوت این چهار پالیسی را شرح خواهیم داد و همچنین یاد می گیریم که چگونه می توانیم پالیسی اجرای اسکریپت ها را در PowerShell ویندوز تغییر دهیم.

پالیسی Restricted در PowerShell

این Policy اجازه اجرای هیچ نوع Script ای را به Windows PowerShell نمی دهد. بنابراین در این وضعیت پاور شل تنها در حالت Interactive Mode قابل اجرا است.

AllSigned Policy

در این وضعیت تنها اسکریپت هایی که امضای دیجیتالی توسط پابلیشرهای مورد اعتماد ویندوز را داشته باشند قابل اجرا هستند.

پالیسی RemoteSigned

اسکریپت های دانلود شده ، قبل از اینکه بتوانند توسط PowerShell اجرا شوند ، بایستی توسط یک Publisher مورد تایید Sign شوند. برای مثال VMware PowerCLI در این حالت اجرا می شود.

Unrestricted Policy در پاور شل

و در نهایت Unrestricted یا نا محدود ، به معنای این است که هیچ محدودیتی اعمال نمی گردد.

اما برای اینکه ببینیم در حال حاضر Windows PowerShell ما از کدام Policy تبعیت می کند ، کافی است که پاورشل را اجرا نمایید. سپس دستور زیر را بنویسید و کلید Enter را بفشارید.

Get-ExecutionPolicy

همچنین جهت تغییر پالیسی به وضعیت دلخواه کافی ست که دستور Set-ExecutionPolicy و سپس در ادامه نام پالیسی مورد نظر را بنویسید و آن را اجرا نمایید. پیغام ظاهر شده را با کلید Y تایید کنید.

اگر مطالب وب سایت تک تیک برای شما مفید هستند ، لطفا آن ها را در شبکه های اجتماعی با دوستان تان به اشتراک بگذارید.

 

 

[ad_2]

لینک منبع